Türkiye, 17 Ağustos 1999 tarihinde saat 03:01'de meydana gelen ve merkez üssü Gölcük olan 7,4 büyüklüğündeki sarsıntıyla büyük bir yıkım yaşadı. Kuzey Anadolu Fay Hattı'nın kırılmasıyla oluşan deprem, 45 saniye sürerek İstanbul, Kocaeli, Sakarya, Yalova, Bursa, Bolu ve Eskişehir'de geniş çaplı hasara neden oldu. Bölgenin nüfus yoğunluğu ve sanayi merkezi olması, felaketin boyutlarını daha da derinleştirdi.
Resmi kayıtlara göre 18 bin 373 kişinin hayatını kaybettiği, 48 bin 901 kişinin yaralandığı depremde, 364 bin 905 konut ve iş yeri ya yıkıldı ya da ağır hasar aldı. Ancak bölge halkı, kayıpların resmi rakamların çok üzerinde olduğunu ve 50 bin civarında olduğunu savunmaktadır. İzmit Körfezi'ndeki bazı yerleşim yerlerinin sular altında kalması, arama kurtarma ve hasar tespit çalışmalarını zorlaştıran en önemli etkenlerden biri oldu.
Depremin ekonomik maliyeti, Devlet Planlama Teşkilatı ve Dünya Bankası gibi kurumların hesaplamalarına göre 12 ile 20 milyar dolar arasında değişti. TÜPRAŞ rafinerisindeki yangın ve sanayi üretiminin durması, Türkiye ekonomisini ciddi bir daralmaya sürükledi. Bu durumun, 2001 ekonomik krizine giden süreçte etkili olduğu değerlendirilmektedir.
Felaket sonrası arama kurtarma faaliyetlerinde Kızılay, Sivil Savunma Birlikleri ve AKUT gibi gönüllü gruplar aktif rol alırken, uluslararası yardımlar da bölgeye ulaştı. Dönemin hükümetine ise yardım ekiplerinin bölgeye ulaşımındaki gecikmeler nedeniyle ağır eleştiriler yöneltildi. Deprem sonrası süreçte, yıkılan binaların müteahhitlerine karşı açılan 2 bin 100 dava, büyük oranda zaman aşımı veya erteleme kararlarıyla sonuçlandı. Yargı süreçleri, depremzedelerin adalet arayışında sembolleşen davalara dönüştü. 17 Ağustos, Türkiye'nin deprem yönetimi ve yapı denetimi konusundaki eksikliklerini ortaya koyan bir dönüm noktası olarak tarihe geçti.
